3 Νοεμβρίου 2012, Σάββατο
Μου τη βαράει κι αποφασίζω να ξαναπάρω γάτα.
Η Άννα, μια φίλη, με συμβουλεύει να πάρω δύο: «Είναι καλύτερα, θα έχουν παρέα». Η ίδια έχει δύο αρσενικά. Μου συστήνει μια φίλη της που βρίσκει συχνά γατιά ετοιμοθάνατα, πεταμένα στους δρόμους, σε κούτες, στα σκουπίδια. Έτσι κι έγινε...
Η Πωλίνα είχε βρει πέντε γατάκια από μία γέννα. Κι από αυτά, είχαν επιζήσει μόνο τα δύο. Το ένα, μαύρο κι αδύνατο, αγοράκι (δίχως καμιά αμφιβολία). Το άλλο, μελί και φαγανό, ανεξακρίβωτου φύλου - αλλά μάλλον κοριτσάκι.
Εγώ, από την άλλη, ήθελα θηλυκά, σαν την πρώτη μου -τη Ζουζού- που είχα κάποτε. Πίστευα ότι τα αρσενικά είναι «κάπως» - πιο βρώμικα, πιο ατίθασα, πιο δύστροπα. Για να μην πω ότι, σε καμία περίπτωση, δεν ήθελα μαύρο γατί...
Και μου στέλνει τις εξής φωτό με email:
Δε νομίζω πως είχα πια επιλογή :)
Το ίδιο απόγευμα, έσταξα από το πουθενά ένα σκασμό λεφτά σε λεκάνη, άμμο, σακίδιο μεταφοράς, λουράκια, κροκέτες, κονσέρβες, μπωλάκια, μπαλάκια. Και, το ίδιο βράδυ, το σπίτι μου πια είχε τρεις κατοίκους...
♡
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου