Κλεφτοκοτάς

Αν είχα κότες, θα μου τις είχε ξαφρίσει, ασυζητητί.

Ανεβαίνει στον πάγκο της κουζίνας σε ανύποπτο χρόνο και κλέβει ό,τι βρει να τρώγεται: μια σακούλα που περιέχει ψωμί, ένα ξεφλουδισμένο αυγό, μπιζέλια, ψητά λαχανικά στο γουόκ, ρύζι με μανιτάρια...

Ευτυχώς είμαι vegetarian και δεν παίζει κρέας στο σπίτι. Διότι, θα καταλήγαμε με βεβαιότητα σε αγώνα σούμο. Ο Mio, όταν αρπάζει κάτι με το στόμα του και είναι ζαβολιά και το ξέρει, παίρνει τη φάτσα του διαβόλου: τίγρης τα μάτια, αεροδυναμικό κρανίο, πίσω τα αυτιά, spooky χαμόγελο. Κι εξαφανίζεται σαν σφεντόνα. Κι αφήνει και μια ιαχή φεύγοντας, ο ήχος του θριάμβου «τα κατάφερα, χεχε!». Αν καταφέρω να τον πιάσω, στέκεται ακίνητος, με την ίδια φάτσα του διαβόλου και τα σαγόνια του κλειστά. Κι άντε να του το πάρεις από το στόμα.

Παρ'όλα αυτά, είναι το καλύτερο και πιο υπάκουο γατί στον κόσμο. Εκτός αν υπάρχει στη μέση κοτόπουλο. Ή κανένα αυγό. Ή ψάρι. Ή ψωμί. Ή μακαρόνια. Ή κονσέρβα. Ή κροκέτα. Ή γιαούρτι. Ή κάστανα. Ή ελιές (...)

♡